İsviçre’de Katolik onlar ve diğerleri tarafından yapılan cinsel istismara ilişkin bir yıl süren kapsamlı bir araştırma, 20. yüzyıldan bu yana 1.000’den fazla vakayı ortaya çıkardı.
İsviçre Piskoposlar Konferansı tarafından yönetilen ve Zürih Üniversitesi’nden iki tarihçe tarafından sunulan rapor, son yıllarda Katolik Kilisesi’nin dünya çapında kişisel bilgilerini karıştıran, cinsel istismar ve tacize yönelik bir bakış sunuyor.
Yazarlar yaptıkları açıklamada, 510 kişiye yönelik suçlamalar da dahil olmak üzere 1.002 “cinsel istismar durumu” tespit edildiğini söyledi. İstismarın 921 kişisinin bozulmasını yazılanlar.
Tarihçiler Monika Dommann ve Marietta Meier, “Belirlenen durumlar kesinlikle buzdağının yalnızca görünen kısmıdır” dedi.
Birkaç istisna dışında, yanlış yapmakla suçlananlar erkekti. İncelenen raporlar neredeyse dörtte üç cinsel istismarın reşit olmayanları kapsadığını gösterdi; Cinsel istismar vakalarının yüzde 56’sı erkekleri veya erkek çocuklarını kapsıyor.
Araştırmaya göre mağdurların yaklaşık yüzde 39’u kadın ya da kızlardan oluşuyordu; Ancak kalan yüzde 5’in cinsiyete göre kaynak kullanımına izin verilmesi du.
Araştırmacılar, 20. yüzyıldan bu yana kiliseler tarafından bir araya getirilen binlerce sayfalık gizli belgeyi inceledi. Ancak birçok bilgi kaynağının tam olarak araştırılmadığını söylediler. Ayrıca iddia edilen herhangi bir yanlışlığı örtbas etmek için kayıt altına alınmamış bazı vakalara da değindiler.
Araştırma ülkesinin genelinde salgının ortaya çıktığı bildirildi. Vakaların yarısından fazlası pastoral deva sırasında meydana geldi ve yaklaşık %30’u okul, ev ve yatılı okul gibi olaylar meydana geldi. İtiraflar veya istişareler sırasında bazı olaylar yaşandı.
Araştırmacılar birçok vakanın “gizlendiğini, örtbas edildiğini veya küçümsendiğini” buldu.
“Kilise, cezai kovuşturmayı önlemek ve din adamlarının yeniden atanmasını güvence altına almak amacıyla, suçlanan ve hüküm giymiş din adamlarını rutin olarak, hatta bazen yurtta transfer ettiklerini” diye yazdılar.
“Bunu yaparken, Katolik Kilisesi’nin ve güçlerinin çıkarları, cemaatçilerin refahı ve korunmasının önünde tutuldu.”
Rapor, ulusal piskoposlar konferansının, tarihteki bir programlamayı göstermeye yönelik son girişimine işaret ediyor.
Son yıllarda Almanya ve Fransa gibi yerlerdeki bu tür ulusal raporlarda, muafiyetlere yönelik tazminatlar artırıldı ve bu istismarı örten piskoposların, kardinallerin ve din adamlarının cezalandırılması yönündeki çağrıları alevlendi.